شعرسعدی

شبی یاددارم که چشمم نخفت

                             شنیدم که پروانه باشمع گفت:

که من عاشقم گربسوزم رواست

                              تراگریه وسوزباری چراست؟

بگفت ای هوادارمسکین من

                            برفت انگبین یارشیرین من

چوشیرین ازمن به درمی رود

                            چون فرهادم اتش به سرمی رود

همی گفت وهرلحظه سیلاب درد

                            فرومی دویدش به رخسارزرد

که ای مدعی عشق کارتونیست

                            که نه صبرداری نه یارای ایست

توبگریزی ازپیش یک شعله خام

                            من استاده ام تابسوزم تمام

ترااتش عشق اگرپربسوخت

                            مرابین که ازپای تاسربسوخت

همه شب درین گفتگوبودشمع

                            بدیداراووقت اصحاب جمع

نرفته زشب همچنان بهره ای

                             که ناگاه بکشتش پریچهره ای

همی گفت می رفت دودش به سر

                             که این است پایان عشق ای پسر